Vrij summier verslag van Albert; enige nadere duiding
ware op haar plaats. Vooreerst dienen we op te merken dat ons doelpuntensaldo de laatste weken zeer sterk naar de negatieve zijde doorweegt: -6 voor de voorbije vier wedstrijden, en dat met maar liefst 13 tegendoelpunten. Daarbij valt op dat we het kwetsbaarst zijn net nadat we zelf gescoord hebben; een mogelijke revival wordt zo telkens gefnuikt door een nieuwe tegenslag. Wat de pil des te bitterder maakt, is het feit dat heel wat van die tegendoelpunten vermijdbaar zijn. Maar dit enkel ter algemene bespiegeling.
In concreto nu, naar de mats. Ondanks de moerassige ondergrond wisten we het de leider knap lastig te maken, en hadden we zeker meer verdiend. Daar komt nog eens bij dat enkele scènes bijgezet kunnen worden in de nu a rijke
canon der Drongense belevenissen. Vooreerst uiteraard de briljante buffelstoot van ondergetekende, die een ondermaatse voorzet toch nog wist te verzilveren, met doodsverachting en vanuit een schier onmogelijke hoek. Ten tweede moeten we melden dat Annes 'den eikel' Neirynck voor de tweede week op rij een terechte reprimande kreeg van de arbiter voor zijn schandelijke en denigrerende spreekkoren aan het adres van de scheidsrechter. Vandaag werd hij zelfs achter de platen verwezen. Het is daarenboven moreel verwerpelijk dat Hannes bij zijn verwensingen poogt de stemmen van andere spelers, zoals die van de wandelaar, te imiteren, in de hoop zo zijn verdiende loon te ontlopen. Foei, Annes! Ten slotte nog een
klein sfeerbeeld van net na de wedstrijd. Onmiddellijk na het affluiten van de mats raakte Rensontje namelijk nog verwikkeld in een akkefietje, en dan nog met een eigen ploegmaat. Die onverlaat diende het immer minzame Rensontje zelfs nog een laaghartige duw en dito binnensmonds gemompelde opmerking (in casu "hou u bak") toe. Gelukkig bedekte Rensontje dit voorval met de mantel der liefde; een en ander werd zelfs terstond nog onder de douche in der (hoofse) minne geregeld.
Tot zover enkele kleine uitbreidingen, excursi, zo je wil, bij het vrij lapidaire verslag van Albert. Alhoewel, bijna zou het belangrijkste onder de mat geschoven worden. De namiddag werd namelijk alsnog op een positieve manier afgesloten, in de vorm van hapjes ("apjes" of "apjas" in het Allemans), die ons door Balleman in al zijn gulheid werden aangeboden. Bij het verorberen van de gefrituurde lekkernijen werden, zoals steeds, heel wat spelsituaties door Alleman grondig geanalyseerd en
door de mangel gehaald, ook al blijft het koffiedik (of frituurvet) kijken of Balleman al dan niet ooit het voetbalveld nog zal betreden in de hoedanigheid van speler. De laatste maanden bekleedt hij vooral de hoedanigheid van bleiter.
Slechts één opgemerkte afwezige ontsierde de culinaire hoogmis deze namiddag: Smetje was verdwenen, nog voor iemand er erg in had. Reeds op het veld maakte hij gewag van braakneigingen (wij dachten allen dat hij kotsmisselijk werd van zijn eigen wanprestatie), en onmiddellijk na zijn wissel koos hij het hazepad. Stante pede vertrok hij en liet ons allen verbouwereerd, en de toiletten waarschijnlijk met nog wat van zijn voedingsresten achter. Onwillekeurig doet ons dit, en niet zonder enige binnenpretjes, terugdenken aan de wedstrijd op Sleine eerder dit seizoen, alwaar de schildpad de Sleinse sanitaire voorzieningen teisterde wegens gastro-entritische problemen. Gelijkaardige situatie, verschillende bron van output, om het plastisch uit te drukken. Eerst Matthijsje, nu Smetje, een mooie en rijke traditie lijkt gestart. Ik vraag me al vol anticipatie af wie het volgende slachtoffer gaat zijn, en vooral om welke lichaamssappen uit welke lichaamsholte het zal gaan. Weddenschappen mogen altijd afgesloten worden bij Smetje of de schildpad.
![[x]](http://resources2.informe.com/v3/common/style/informe/icon-cross.gif){kind=icon}
